الْأَعْرابُ باديه‌نشينان مراد بنو تميم و بنو اسد و غطفان و اعراب حوالى مدينه‌اند نه تمام اهل باديه بلكه اين جمع مخصوص أَشَدُّ كُفْراً وَ نِفاقاً سخت‌ترند از روى كفر و نفاق يعنى نفاق و كفر ايشان را از اهل حضر بيشتر است به جهت آنكه متوحش‌اند و سخت‌دل و با اهل علم نشست و برخاست نكرده‌اند وَ أَجْدَرُ و سزاوارتراند أَلَّا يَعْلَمُوا به‌آنكه ندانند حُدُودَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ اندازهاى چيزى كه خداى تعالى فروفرستاده عَلى رَسُولِهِ بر پيغمبر خود از فرائض و سنن شرع وَ اللَّهُ عَلِيمٌ و خداى داناست باحوال ايشان حَكِيمٌ حكم‌كننده است از روى حكمت بامهال ايشان وَ مِنَ الْأَعْرابِ و از منافقان اهل باديه مَنْ يَتَّخِذُ كسى هست كه فرا گيرد براى شما يعنى شمار كند ما يُنْفِقُ آنچه نفقه مىنمايد و صدقه مىدهد مَغْرَماً تاوانى و زيانى يعنى صدقات خود را غبنى و غرامتى مىشمارد چه بر آن اميد ثواب ندارد بريا و تقيّه انفاق مىكند وَ يَتَرَبَّصُ و انتظار مىبرد بِكُمُ الدَّوائِرَ بشما گردشهاى روزگار را يعنى آنكه دولت اسلام به نكبت مبدل شود و روزگار مسلمانان برگردد تا از نفاق خلاص يابند عَلَيْهِمْ دائِرَةُ السَّوْءِ بر ايشان باد گردش به دو روزگار ايشان منقلب شود وَ اللَّهُ سَمِيعٌ و خداى شنواست مر آن را كه به زبان مىآرند عَلِيمٌ داناست به‌آنچه در دل پنهان مىدارند وَ مِنَ الْأَعْرابِ و از اهل به دو مَنْ يُؤْمِنُ كسان هستند كه مىگروند بِاللَّهِ به خداى وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ و بروز بازپسين مراد بنو مقرن‌اند از جهينه و گفته‌اند عبد اللّه ذى البحارين و رهط اويند كه به خداى و قيامت مىگروند وَ يَتَّخِذُ و فرامىگيرند ما يُنْفِقُ آنچه نفقه مىكنند در جهاد يا در تصدق قُرُباتٍ اسباب قربت عِنْدَ اللَّهِ نزديك خداى يعنى تقرب مىجويند بصدقات خود مراد آنست كه وسيله مىسازند آن را بقرب الهى وَ صَلَواتِ الرَّسُولِ و به دعاى پيغمبر كه پيوسته متصدقان را بخير و بركت دعا مىكند و آمرزش مىطلبد كه اللهم صل على آل ابى ؟ ؟ ؟ أَلا إِنَّها بدانيد كه نفقات ايشان يا صلوات رسول قُرْبَةٌ لَهُمْ سبب نزديك است مر ايشان را به بارگاه عنايت ربانى سَيُدْخِلُهُمُ اللَّهُ زود باشد كه درآرد خداى ايشان را فِي رَحْمَتِهِ در بهشت خود كه محل نزول رحمت است إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ به درستى كه خداى آمرزنده است مر متصدقان را رَحِيمٌ مهربانست بر متقربان .